Czarna śmierć co znaczy
Pojęcie Czarna śmierć. Czym jest spustoszyła średniowieczną Europę w XIV wieku, zabijając jak się

Czy przydatne?

Definicja Czarna śmierć

Definicja z ang. Black Death, z niem. schwarzer Tod.

Co to znaczy: Czarną śmiercią jest nazywana ogromna epidemię dżumy, która spustoszyła średniowieczną Europę w XIV wieku, zabijając jak się ocenia ok. 1/3 ludności tego kontynentu. Nazwa pochodzi od pojawiających się rozległych zmian martwiczo-zgorzelinowych w skórze, przyjmujących ciemną barwę. Pierwszy sytuacja odnotowano w październiku 1347 roku, w sycylijskim porcie Messyna. Ogniskiem zakażenia było kilkanaście okrętów z Morza Czarnego, które zawinęły wtedy do portu (byli to uciekinierzy Kaffy na Krymie). Szczury, które znajdowały się na pełnych trupów pokładach, rozbiegły się po mieście roznosząc dżumę, zwaną inaczej morową zarazą albo czarną śmiercią. Rozprzestrzenianie się zarazy Aktualnie przypuszcza się, iż ogniskiem choroby była Azja Środkowa, gdzie epidemia dżumy wybuchła mniej więcej 20 lat przedtem. Wspólnie z wyprawami kupieckimi, a również z przemierzającymi świat armiami, choroba opanowała Azję Wschodnią i Południową. Następnie dotarła na Bliski Wschód i do Afryki Północnej. Dopiero stąd zawędrowała do Europy, na statkach genueńczyków uciekających z Kaffy na Półwyspie Krymskim (genueńskiej faktorii handlowej) przed Tatarami. W 1346 r. oblegający ten port Tatarzy dzięki katapult wrzucali za mury miasta zwłoki zmarłych na tę chorobę (to jest jeden z pierwszych przypadków użycia broni biologicznej). Gdyż ówczesne miasta europejskie warunkami higienicznymi nie różniły się od współczesnych slumsów, choroba rozprzestrzeniała się szybko, tym bardziej, iż nie zawsze nadążano z chowaniem zmarłych. Higiena, jaką znamy dzisiaj, nie mieściła się w pojęciach kulturowych ludzi tamtej epoki. Zaraza nie wybierała, umierali biedni i bogaci, starzy i młodzi. Gdy zawodziły wymyślne leki, kierowano modły do Boga i św. Rocha, który był patronem tej choroby. Gdy i to nie pomagało, bogaci uciekali w inne rejony, roznosząc chorobę po nowych miastach, a biedni popadali w prostrację. Nieumiejętność rozróżnienia pomiędzy rodzajami dżumy sprawiała, iż nie można było przewidzieć, kto przeżyje, a kto umrze. Dżuma dymienicza dawała szansę przeżycia, dżuma płucna i posocznicowa były jednoznaczne z wyrokiem śmierci. Nikt jednak nie znał powody choroby i powszechnie uważano ją za karę boską. Pandemia czarnej śmierci do końca 1348 roku rozszerzyła się na Hiszpanię, Francję i Anglię, w kolejnych latach opanowała przewarzająca część Europy i wygasła ok. 1351 roku. Choroba spustoszyła dzisiejszą Europę zachodnią, a raczej miasta portowe. W ten sposób dotarła do Gdańska i na Pomorze. W miarę mniejszy zasięg miała w Europie Środkowej, w tym również w Polsce. W momencie czarnej śmierci zmarło sporo osobistości, między innymi ukochana Petrarki - Laura. Opisowi czarnej śmierci poświęcone są pierwsze strony sławnego Dekamerona Giovanniego Boccaccio, który był świadkiem tych wydarzeń. Równie interesujący opis zarazy, aczkolwiek z innej już epoki, można znaleźć w Dżumie Alberta Camusa. Olbrzymia liczba zmarłych spowodowała paraliż gospodarczy Europy (w niektórych jej rejonach zmarło nawet 80 % populacji). W niektórych państwach nawet 1/3 ziemi leżała odłogiem. Niedobór rąk do pracy spowodował przyrost wydatków pracy, zachwianie układów socjalnych i przyspieszył koniec mechanizmu feudalnego. Jednym ze skutków epidemii dżumy stał się rozwój papiernictwa, wywołany sporą ilością materiału do jego produkcji, jakim były szmaty z odzieży osób zmarłych. Epidemie dżumy pojawiały się już przedtem w Europie (najprawdopodobniej jednym z pierwszych jej opisów był podany poprzez Tukidydesa dotyczący tak zwany „dżuma ateńska” w 430 r. przed naszą erą), a również co pewien czas po zakończeniu epidemii z lat 1347-1351

Czym jest Czarna śmierć znaczenie w Słownik biologia C .