otyłość co to znaczy
Definicja OTYŁOŚĆ. Co to jest na norm proporcji masy ciała do wzrostu, zawartych w tabelach.

Czy przydatne?

Definicja OTYŁOŚĆ

Co to znaczy Otyłość: stopień nadwagi organizmu oceniany przeważnie opierając się na norm proporcji masy ciała do wzrostu, zawartych w tabelach. Uwzględniają one wiek, płeć, warunki geograficzne, gdzie żyje dana osoba. O otyłości mówimy, kiedy nadwaga wynika z nadmiernego gromadzenia tkanki tłuszczowej. U mężczyzn tłuszcze stanowią 15-16% należnej masy ciała, u kobiet 19-22%. Przekroczenie wartości 25% u mężczyzn i 30% u kobiet tytułujemy otyłością. Przeważnie użytkowanym w ocenie nadwagi jest parametr BMI, którego wartość ponad 30% wskazuje na otyłość. Odznacza się otyłość endogenną i otyłość egzogenną. Otyłość endogenna - powstaje w rezultacie uszkodzenia ośrodków podwzgórza w następstwie rozwoju nowotworów, urazów, zapaleń, pierwotnych zaburzeń hormonalnych (na przykład dolegliwość Cushinga), rzadkich chorób genetycznych (dolegliwość Gelneau). Otyłość egzogenna - powstaje w rezultacie nadmiernego przyjmowania pokarmów z przyczyn środowiskowych, psychicznych, w rezultacie braku ruchu, związana z przyjmowaniem leków na przykład hipoglikemicznych. Przeważnie mamy do czynienia z otyłością na skutek nad-miernego przyjmowania pokarmów. Występuje ona u osób o ustalonych predyspozycjach, regularnie uwarunkowanych genetycznie. Wykazano, iż osoby otyłe silniej reagują pozytywnie na pokarmowe bodźce wizualne i smakowe. U osób otyłych wzmożony jest metabolizm trójgliceydów, zarówno ich tworzenie jak i rozkład. Wytwarzają więcej trójgliceydów z węglowodanów niż osoby szczupłe. Wrażliwość ośrodka sytości w podwzgórzu na podwyższone stężenie glukozy we krwi u tych osób jest obniżona. U osób otyłych mniejsze są potrzeby energetyczne, zaprogramowane genetycznie, niż u osób szczupłych. Następstwem tego jest magazynowanie nadmiaru materiału energetycznego w komórkach tłuszczowych. Zapotrzebowanie energetyczne minimalizuje się wspólnie z wiekiem o 5% na dekadę życia, u osób otyłych występuje zaburzenie przystosowania się do zmniejszonego zapotrzebowania na pokarmy. Odkładanie w komórkach tłuszczowych, w formie trójgliceydów, 0,34% nadmiaru dziennego zapotrzebowania energetycznego doprowadza do wzrostu masy ciała o 0,5 kg rocznie. U osób otyłych mimo zwiększonej podaży pokarmów nie powiększa się wytwarzanie ciepła, co u osób szczupłych chroni przed nadmiernym gromadzeniem trójgliceydów w komórkach (termogeneza). Wzależności od miejsc odkładania tkanki tłuszczowej, wyróżniamy otyłość ginoidalną i androidalną. Otyłość ginoidalną (typ żeński) charakteryzuje się nagromadzeniem tłuszczu na udach, pośladkach, sutkach, podbrzuszu. Otyłość androidalną cechuje się nagromadzeneiem tłuszczu w rejonie brzucha (typu gruszki), bocznej powierzchni klatki piersiowej, karku. W tym typie otyłości w rezultacie wzmożonego metabolizmu tkanki tłuszczowej powiększa się ryzyko zaburzeń metabolicznych - miażdżycy. Oba rodzaje otyłości mogą występować z wyjątkiem płci. Odkładanie trójgliceydów w tkance tłuszczowej limitowane jest liczbą adipocytów (komórek tłuszczowych). W momencie fizjologicznego rozwoju, do 3r.ż. i w momencie młodzieńczym (12-16 lat) następuje powiększenie liczby i wielkości komórek tłuszczowych. Powiększona liczba pokarmu wpływa pobudzająco na te mechanizmy. U osób otyłych komórka tłuszczowa po osiągnięciu maksymalnej wielkości ulega podziałowi, stąd osoby otyłe mogą zwiększać własną masę bez ograniczeń. W otyłości dochodzi do zaburzeń hormonalnych związanych z nadmierną podażą pokarmu. Należy do nich hiperinsulinizm, który spowodowany jest powiększonym stężeniem glukozy i hormonów przewodu pokarmowego stymulujących wydzielanie insuliny. Insulina sprzyja syntezie i magazynowaniu trójgliceydów w komórkach tłuszczowych. Następstwem tego jest odkładanie się trójgliceydów w komórkach tłuszczowych i ich powiększanie się. U osób otyłych następuje pomniejszenie wydzielania somatotropiny która działa przeciwnie do insuliny. Sporym problemem jest otyłość pośród dzieci z wyjątkiem miejsca zamieszkania. Leczenie otyłości pośród dzieci jest szczególnie trudne poprzez postawę rodziców i dziadków. W zaleceniach medycznych do 7r.ż. dziecka się nie odchudza, jedynie koryguje się sposób żywienia tak, aby w jego diecie znalazły się wszystkie potrzebne mu składniki. Rolą dietetyka jest przemycenie do diety produktów tak, aby dziecko je polubiło. W diecie u dzieci niezbędna jest eliminacja soków owocowych zawierających cukier, słodkich wód gazowanych, jogurtów o dużej zawartości cukru i tłuszczów. W proponowanej diecie należy brać pod uwagę prędkość spalania danego produktu żywieniowego jak na przykład w płatkach śniadaniowych zawierających sporo dodatków. W Europie ok. 18% dzieci jest otyłych albo z nadwagą. Cukrzyca typu II, do chwili obecnej obserwowana u dorosłych, coraz częściej pojawia się u dzieci. Konsekwencją otyłości, poza ujemnym wpływem na psychikę związanym z brakiem akceptacji otoczenia, jest brak aktywności fizycznej związany z otyłością, brak skutecznej zamiany ciepła związany z warstwą izolacyjną (tłuszczową), co sprzyja dalszemu magazynowaniu tkanki tłuszczowej. Następstwem zaburzeń metabolizmu lipidów jest przyrost cholesterolu sprzyjający postępowi miażdżycy i kamicy żółciowej. Otyłości regularnie towarzyszy nadciśnienie tętnicze i cukrzyca typu II

Czym jest OTYŁOŚĆ znaczenie w Słownik chemiczny O .