URAN co to znaczy
Słownik URAN. Co znaczy 92, m.at. 238,0289u, ekipa ↑ aktynowców. Odkryty w 1789 r. poprzez M.M.

Czy przydatne?

Definicja URAN

Co to znaczy uran: znak U, (z łaciny Uranium), pierwiastek chem., metal, Z = 92, m.at. 238,0289u, ekipa ↑ aktynowców. Odkryty w 1789 r. poprzez M.M. Klaprotha, a nieczyszczony uran metaliczny dostał w 1841 r. E. Peligot. W przyrodzie występuje w minerałach, takich jak: uraninit, euksenit, karnotyt, torbenit; zawartość w skorupie ziemskiej: 2·10-19% mas. Pierwiastek promieniotwórczy; najdłużej żyjący izotop 238U (τ1/2 = 4,46·109 lat). Uran występuje w trzech odmianach alotropowych (↑ alotropia pierwiastków); jest srebrzystoszary, kowalny i ciągliwy; t.t. 1135°C, t.w. 3900°C, gęstość 19,07g·cm-3. Konfiguracja elektronów walencyjnych atomów u. 5f36d17s2; w związkach występuje na II, III, IV, V i VI (najtrwalszy) stopniu utlenienia (w roztworach wodnych tworzy jony: U3+ - purpurowy, U4+ - szmaragdowozielony, UO2+ - jasnoliliowy i UO22+ - żółty). Uran jest pierwiastkiem czynnym chem.; na powietrzu bez pośpiechu utlenia się do brunatnego UO2, rozdrobniony zapala się dając oliwkowozielony U3O8 (oktatlenek uranu(IV) diuranu(VI)); znane są także tlenki U2O5, żółtopomarańczowy UO3); po ogrzaniu reaguje z fluorowcami (z fluorem powstaje UF6), siarką (powstaje US2), węglem (powstaje UC) i wodorem (tworzy się UH3). Reaguje z wodą i kwasami ; w stężonym kwasie azotowym daje U(NO3)3, a w stężonym kwasie chlorowodorowym UCl4; pasywuje się w kwasie fluorowodorowym, nie reaguje także z zasadami. Szczególnie trwałą metodą występowania uranu w związkach jest ↑ kation uranylowy. Tlenek UO3 i wodorotlenek UO2(OH)2 mają właściwości amfoteryczne z przewagą kwasowych. Uran otrzymuje się poprzez redukcję UF4 magnezem albo wapniem. Użytkowany jako paliwo jądrowe (izotopy 233U i 235U), a jego związki użytkowane są w fotografii, do barwienia szkła i ceramiki. Uran i jego związki są silnie toksyczne. Zobacz także zubożony uran

Czym jest URAN znaczenie w Definicje chemia U .