pamięć co to znaczy
Definicja PAMIĘĆ. Co to jest przypadku potrzeby. Jest fundamentem procesu uczenia się, a tym samym.

Czy przydatne?

Definicja PAMIĘĆ

Co to znaczy Pamięć: sposób gromadzenia informacji w mózgu i przywoływania ich w przypadku potrzeby. Jest fundamentem procesu uczenia się, a tym samym przystosowania się do otoczenia. Istnieją trzy typy pamięci: sensoryczna (ikoniczna, natychmiastowa), krótkotrwała i długookresowa. Pamięć sensoryczna bazuje na krótkotrwałym przechowywaniu doświadczeń zmysłowych; ślad po zadziałaniu bodźca utrzymuje się bardzo krótko. Jest ona nadzwyczajnie pojemna i może przechowywać wielką liczba informacji, ale giną one po upływie raptem 1 sek. Istotną składowa R sensorycznej jest uwaga. W każdej chwili bombardowani jesteśmy tysiącami bitów informacji zmysłowych. Te spośród nich, które przyciągają naszą uwagę są rejestrowane w R sensorycznej. Z chwilą, gdy ustalona wiadomość trafia do R sensorycznej, zaczyna się mechanizm rozpoznawania I Identyfikowania bodźców. Identyfikacja i rozpoznanie znaczenia informacji z R sensorycznej wymaga odniesienia przeżywanej właśnie sytuacji do poprzednich doświadczeń i posiadanej wiedzy. Niezbędne jest, przeto dalsze przetwarzanie informacji, czyli rozpoznanie wzoru i rozszyfrowanie bodźca. Pamięć krótkotrwała jest pamięcią wydarzeń świeżych czy także doraźnym magazynem niewielkiej porcji informacji. R ta może przechowywać jedynie kilka jednostek informacji (co znaczy w praktyce raptem kilka słów albo liczb). Wiadomość zarejestrowana w R krótkotrwałej jest przechowywana w okresie od kilku sekund do kilku min. (na przykład nieznany i właśnie wyłapany numer telefonu jest zapamiętywany tylko na czas niezbędny dla wybrania numeru, po chwili trzeba ten numer wyszukiwać ponownie). Przechowywanie informacji w R krótkotrwałej wymaga powtarzania. Nowe bodźce absorbują uwagę i przeszkadzają w przywoływaniu poprzedniej informacji, a poprzednie bodźce ulegają zatarciu w procesie zapominania. Porozumiewanie się, zamiana informacji, rozumne wypowiadanie się angażują właśnie R krótkoterminową. Jedna z koncepcji wyjaśniającej R krótkoterminową zakłada, iż opiera się ona na aktywności samowzbudzających się obwodów. W obwodzie takim bodziec krąży poprzez kilka min., dopóki nie ulegną zmęczeniu połączenia synaptyczne albo dopóki nowe bodźce nie zastąpią wcześniejszych doznań. Z chwilą, kiedy wiadomość została przetworzona i skierowana do R długotrwałej, dalsza koncentracja uwagi nie jest już niezbędna dla jej zapamiętywania. Skierowanie ważnych informacji z R krótkotrwałej do długotrwałej obejmuje powtórzenie materiału, a w dalszym ciągu przechowywanie go razem z innymi informacjami, należącymi do tej samej kategorii doznań. Pamięć długookresowa (długoterminowa) ma nieograniczoną pojemność, a wiadomość może być przechowywana permanentnie (niekiedy wyodrębnia się dodatkową kategorię R permanentnej). Trwałość ta jest tak silna, iż ani sen, narkoza, nieprzytomność, drgawki spowodowane elektrowstrząsem nie są w stanie usunąć zapamiętanych bodźców. Mechanizm odtwarzania informacji przechowywanej w R długoterminowej jest nie w pełni tłumaczony. Wiadomość najprawdopodobniej pozostaje w mózgu na zawsze, problem bazuje na odzyskiwaniu jej w przypadku potrzeby. Niemożność odnalezienia informacji bazuje na nieskutecznym jej poszukiwaniu. Odtwarzanie informacji można poprawić poprzez jej staranne przechowywanie. Jedna z metod bazuje na tworzeniu mocnych, narzucających się skojarzeń między przechowywanymi informacjami. Pamięć trwałą dzieli się na: opisową i nieopisową. Pamięć trwała nieopisową pozwala człowiekowi w sposób nieświadomy przystosować się do otoczenia. Składają się nią następujące mechanizmy: warunkowanie, habituacja i uwrażliwienie, ułatwienie i ulepszenie czynności ruchowych. Pamięć trwała opisowa wiąże się ze zdolnością człowieka do słownego powtórzenia zapamiętanych słów i twierdzeń. To jest pamięć semantyczna. Umiejętność człowieka do słownego opisywania zdarzeń przeżytych stanowi pamięć epizodyczną. Wszystkie trzy typy pamięci składają się na hierarchiczny mechanizm przetwarzania informacji. R sensoyczna może być traktowana jako obiekt R krótkoterminowej, a R krótkoterminowa jako odnawialny komponent R długoterminowej. Wiadomość może być przenoszona w obie strony, z jednej R do drugiej. Odtworzona z R długoterminowej wiadomość zostaje czasowo przeniesiona do R krótkoterminowej. W tym czasie uwaga koncentruje się na tejże, właśnie przywołanej informacji. Przechowywaniu informacji towarzyszą liczne zmiany fizjologiczne. uczenia się zachodzą pewne fizyczne i chemiczne zmiany w neuronach presynaptycznych i postsynaptycznych (synapsa), które torują albo, przeciwnie, hamują przewodzenie impulsów wzdłuż świeżo stworzonych obwodów. W pewnych okolicznościach wzrasta pobudliwość specyficznych neuronów, czyli ich wrażliwość na neurotransmitery. Selektywne gromadzenie informacji bazuje na torowaniu albo hamowaniu nowo powstających obwodów nerwowych. Tak zmieniony obwód jest nazwany śladem pamięci albo engramem. Metodą uczenia się jest habituacja, polegająca na spadku natężenia reakcji na impuls przy jego powtarzaniu. Spadek ten wynika z osłabienia przewodzenia synaptycznego. Mechanizm odwrotny, a więc wzrostu re-aktywności przy powtarzających się bodźcach zwany jest sensytyzacją (uwrażliwieniem). Wg innych poglądów, w procesie uczenia odgrywa rolę nie tyle lokalizacja komórek nerwowych, co rytm ich wzbudzania. Odpowiednio z tą teorią pewne komórki nerwowe w wielu partiach mózgu zyskują nowy rytm wzbudzania w rezultacie napływania nowych informacji do R Oznaczałoby to, iż ośrodki R nie muszą być zlokalizowane w mózgu. Uznaje się na przykład, iż ośrodek kojarzeniowy może być zlokalizowany we wzgórzu. W przypadku znaczącego uszkodzenia kory mózgowej strata informacji R, jest do pewnego stopnia proporcjonalna do rozległości uszkodzenia. Nie wykazano jednak, by którykolwiek fragment kory był bankiem R, bez którego mechanizmy gromadzenia i odtwarzania informacji ustają. W procesach uczenia się i zapamiętywania biorą udział ośrodki kojarzeniowe (pola asocjacyjne) w korze mózgowej, hipokamp w płacie skroniowym (układ limbiczny) i wzgórze. Ośrodki kojarzeniowe, które interpretują bodźce wzrokowe, słuchowe i wszelakie inne krzyżują się w ośrodku ogólnej interpretacji na pograniczu płatów mózgu (ciemieniowego, skroniowego i potylicznego). W zależności od tego, jaki typ bodźców
został zapamiętany R dzieli się na: wzrokową, słuchową, węchową, dotykową albo smakową,
nie mniej jednak każda może być rozwinięta w różnym stopniu (niektórzy mają najlepszą R wzrokową, z kolei słabo zapamiętują wiadomości mówione). Przeważnie spotykanymi problemami związanymi z nieprawidłowym działaniem R są: nietrwałość, blokowanie, roztargnienie, błędne przypisane, podatność na sugestie, tendencyjność, uporczywość. Są one w istocie symptomami prawidłowego funkcjonowania mechanizmów zapamiętywania i przywoływania informacji. Nietrwałość bazuje na gubieniu (zapominaniu) nie wszystkich informacji. Blisko 60% informacji jest zapominana po kilkunastu godzinach, a po miesiącu pamiętamy ok. V4. Najszybciej zacierają się wspomnienia dotyczące czasu i miejsca. System ten pozwala pozbyć się nadmiaru zbędnych informacji (aczkolwiek może niekiedy ważnych). Zdarzenie to nasila się po 45r.ż., a zapobiega mu wysoka aktywność intelektualna (ćwiczenia pamięci) i częste przypominanie sobie doświadczeń, które mają zostać zapamiętane (jeśli nie trzymamy się faktów, to po jakimś czasie w naszej pamięci zapisze się nie ta rzeczywista, ale ubarwiona wersja można uwierzyć we swoje kłamstwo). Blokowanie bazuje na niemożności przypomnienia sobie dobrze znanego słowa (wyleciało mi z głowy, mam na końcu języka). Przeważnie zacinamy się na imionach (nazwy swoje nie kojarzą się z niczym konkretnym). System ten chroni nas przed zalewem informacji związanych z jakimś impulsem, zapobiega chaosowi i przeciążeniu.
Patrz także, zioła PAMIĘĆ:Arcydzięgiel LitworBorówka BrusznicaBrzoza BrodawkowataEleuterokok KolczastyPorzeczka CzarnaRozchodnik OstryŚwietlik ŁąkowyWrzos Zwykły

Czym jest PAMIĘĆ znaczenie w Słownik chemiczny P .