Definicja WZWÓD

Co to znaczy WZWÓD: erekcja; 1) wzwód prącia, usztywnienie i zwiększenie prącia poprzez napływ krwi do ciał jamistych prącia i cewki moczowej. Penis w konsekwencji podniecenia seksualnego zwiększa się o około 60% i sztywnieje. U kobiet z podobnych przyczyn dochodzi regularnie do zwiększenia się łechtaczki albo sutków. W. penisa dokonuje się pod kontrolą ośrodkowego układu nerwowego (mózgu i rdzenia kręgowego). U niepobudzonego seksualnie mężczyzny ośrodki sterownicze zlokalizowane w rdzeniu kręgowym aktywnie ograniczają dopływ krwi do prącia, utrzymując go w wiotkości. Erekcja penisa jest wynikiem pobudzenia wiązki nerwów przywspółczulnych tego narządu, które koncentrują się w ośrodku sterującym w części lędźwiowej kręgosłupa. Układ współczulny ma natomiast działanie hamujące. To od dopływu bodźców pobudzających i hamujących napływ krwi od prącia (ich wzajemnej równowagi) zależy, czy nastąpi W. czy nie. W. jest mechanizmem naczyniowo-nerwowym - kontrolowanym zarówno poprzez układ nerwowy, jak i wypełnione krwią naczynia krwionośne. W okresie pobudzenia seksualnego mężczyzny wywołanego różnego typu bodźcami (zarówno psychologicznymi, jak i mechanicznymi) rozpoczyna dominować przywspółczulny układ nerwowy, co prowadzi do poszerzenia naczyń krwionośnych prącia, zwiększonego przepływu naczyniowego i obfitego wypełnienia ciał jamistych napływającą krwią. Krew zebrana w ciałach jamistych prącia dociska naczynia żylne do otaczającej je łącznotkankowej błony białawej, powodując pomniejszony odpływ krwi, a tym samym wzwód prącia. Zaburzenia wzwodu to utrzymująca się niezdolność do osiągnięcia i albo utrzymania erekcji potrzebnej do prowadzenia satysfakcjonującego współżycia seksualnego. Na powstawanie erekcji członka mają wpływ impulsy psychiczne, neuroanatomiczne, neurofizjologiczne, hemodynamiczne, hormonalne, kulturowe. Przeważnie użytkowana regulacja zaburzeń erekcji wiąże się z ich etiologią: Z.E. psychogenne, Z.E. organiczne, Z.E. mieszane. Opierając się na szeregu badań ocenia się, iż Z.E. obejmują sporą populację mężczyzn, a zachorowalność powiększa się z wiekiem. Wydłużająca się średnia czasu życia i starzenie się populacji spowoduje, iż w połowie XXI wieku powyżej 300 min mężczyzn będzie miało zaburzenia erekcji. Pośród czynników ryzyka tych zaburzeń zmienia się: styl życia palenie tytoniu, alkoholizm, narkotyki, brak aktywności fizycznej, siedzący tryb życia; dolegliwości - hiperlipi-demia, cukrzyca, nadciśnienie, depresja, Ch. układu krążenia; impulsy osobowościowe - kompleksy, lęki, preferencje homoseksualne, urazy, zaburzone stosunki partnerskie; impulsy socjalne - mity i stereotyp}' seksualne, kultury restrykcyjne wobec seksu. Ok. 80% zaburzeń erekcji ma tło organiczne, u starszych mężczyzn w powyżej 50% fundamentalną powodem jest miażdżyca, w ok. 10% powodami są zaburzenia hormonalne: hipogonadyzm, nadczynność i niedoczynność tarczycy. Zaburzenia erekcji mogą być także następstwem farmakoterapii, szczególnie po lekach antydepresyjnych, neuroleptykach, lekach moczopędnych i przeciw nadciśnieniowych. W ok. 20% ogółu zaburzeń erekcji przeważa tło psychogenne. Można wyróżnić 4 rodzaje psychicznych predyspozycji do tego typu zaburzeń: typ sytuacyjny (będący reakcją na na przykład stresujące zachowanie partnerki), typ psychoneurotyczny (postawy lękowe wywołane relacjami partnerskimi, zaburzeniem identyfikacji z rolą męską), typ psychosomatyczny, typ reaktywny (epizodyczne niepowodzenie seksualne powoduję postawę lękową przed możliwym powtarzaniem się zaburzenia). Leczenie Z.E. obejmuje farmakoterapię (leki korygujące
zaburzenia ogólnoustrojowe, poprawiające krążenie w naczyniach jamistych - na przykład Sildenafil (Viagra) i hamujące opróżnianie członka, a również hormony), wykorzystywanie odpowiednich aparatów próżniowych, leczenie chirurgiczne, w razie zaburzeń na tle psychogennym sposoby psychoterapeutyczne. W przyszłości leczenie zaburzeń erekcji będzie obejmowało inne sposoby jak: łączenie różnych leków na przykład doustnych z docewkowo podawaną PGE1, kompletnie nowe leki na przykład działające na receptory hormonu wzrostu, leczenie genetyczna, mikrochirurgia, zastosowanie metod wirtualnych (—> impotencja). 2) wzwód łechtaczki - analogicznie do wzwodu prącia u mężczyzny, wypełnienie krwią dwóch ciał jamistych łechtaczki wskutek podniecenia seksualnego prowadzi do jej W. Jest istotnym elementem podniecenia seksualnego i zazwyczaj jest bardzo ważny dla osiągnięcia orgazmu